“เบิ้ม เบิ้ม Concert ตอน เวรี่ไทย” มีทั้งหมด 2 รอบคือ วันเสาร์ 26 กันยายน 69 และวันอาทิตย์ 27 กันยายน 69 (ซึ่งเราได้ไปดูในรอบวันเสาร์) ถือเป็นปรากฏการณ์ความบันเทิงที่ยกระดับสเกลโปรดักชันไทยขึ้นไปอีกขั้น ด้วยการออกแบบเวทีและแสงสีเสียงที่ผสมผสานเอกลักษณ์ความเป็นไทยเข้ากับความทันสมัยสไตล์ป็อปอาร์ตได้อย่างไร้ที่ติ โครงสร้างเวทีโดดเด่นตระการตาในการเปิดตัวสองยักษ์ใหญ่ โอ๊ต-ป๊อบ บนแท่นยักษ์เคลื่อนที่ พร้อมหุ่นไดโนเสาร์ขนาดใหญ่
เวทีถูกย้อมด้วย สีส้มอิฐและสีแดงเพลิง ราวกับแสงอาทิตย์อัสดงในกรุงเทพฯ เปิดทางให้สองเจ้าภาพปรากฏตัว ด้านแสงมีการเลือกใช้สเปกตรัมไฟนีออนโทนสีฉูดฉาดทั้งสีแดงเพลิง สีทอง และโทนสีงานวัดยุคใหม่ ยิงสลับตามจังหวะดนตรีได้อย่างสวยงาม สร้างอารมณ์ดุดันเข้มขลังในเพลงเปิดตัวกับเพลง "อังกอร์" ก่อนจะปรับเป็นโทนสีอบอุ่นนุ่มนวลในโชว์ซาบซึ้งกับเพลงใหม่ล่าสุดของคู่ซี้ โอ๊ต ปราโมทย์ และ ป๊อบ ปองกูล คือเพลง "คะนึงนิด (MISSING)"
ต่อด้วยการเปิดตัวหลอกผู้ชมโดยขึ้นตัวอักษร B บนหน้าจอพร้อมอินโทร "จังหวะหัวใจ" เรียกเสียงกรี๊ดหลอกๆ ให้คิดว่าเป็น บี้ สุกฤษฎิ์ ก่อนจะเปิดไฟเฉลยเป็น ตั๊ก บริบูรณ์ แม้จะมาในฐานะแขกรับเชิญสายตลกแต่งานนี้ตั๊กโชว์ทักษะการเต้นที่เป๊ะและคมชัดจากการฝึกซ้อมหนักกว่า 4 เดือนโดยครูฝึกต้นฉบับ ปิดท้ายด้วยการถอดเสื้อโชว์ซิกแพค ถือเป็นจุดเปลี่ยนอารมณ์โชว์ช่วงแรกได้อย่างทรงพลัง
ในส่วนของภาพเคลื่อนไหว บนจอ LED ยักษ์ถ่ายทอดภาพต่างๆ ทั้งจำลองงานวัด สถานที่สำคัญของไทย การดีเบตการเมือง และโฆษณาล้อเลียนสุดฮาได้อย่างมีชีวิตชีวา ยิ่งไปกว่านั้นสเปเชียลเอฟเฟกต์ทั้งพลุดอกไม้ไฟ ควันดรายไอซ์ และเอฟเฟกต์สายฝนโปรยปรายได้ถูกนำมาใช้อย่างถูกจังหวะเพื่อเติมเต็มบรรยากาศให้กระตุ้นความรู้สึกผู้ชมตลอดเวลา ภาพรวมของแสง สี เสียง และบรรยากาศโดยรอบ จึงไม่เพียงแค่สร้างความตื่นตาตื่นใจทางสายตา แต่ยังร้อยเรียงมุกตลก อารมณ์เพลง และโมเมนต์สุดซึ้ง ให้ผสานรวมเป็นหนึ่งเดียวกันได้อย่างสมบูรณ์แบบที่สุด
แขกรับเชิญฝ่ายชายแต่ละคนต่างเข้ามาเติมเต็มมิติที่แตกต่าง บิวกิ้นมาพร้อมความนุ่มนวลและเสน่ห์ของเจ้าชายแนวเพลงป็อป อ๊อฟ ปองศักดิ์ สาดพลังเสียงดีวาและจิกกัดเรียกเสียงฮา ขณะที่ว่าน ธนกฤต ก้าวเข้ามาพร้อมกลิ่นอายความอบอุ่นแบบพี่น้องร่วมวงการที่แค่มองตาก็รู้ใจ
นอกจากนี้ยังมีการจำลองการดีเบตของ 4 พรรคการเมืองอย่างดุเดือด โดยมี อาร์ต มารุต รับหน้าที่พิธีกร รับส่งมุกการเมืองและกระแสสังคมได้อย่างคมคายและฮากระจาย เชื่อมโยงบทเพลง "ต่อหน้าฉัน...เธอทำอย่างนั้นได้อย่างไร" และ "ความรัก" มาร้องร่วมกันได้อย่างทรงพลัง ถือเป็นช่วงที่ผสานความบันเทิงเข้ากับทักษะการร้องขั้นเทพ
อีกหนึ่งในไฮไลต์ที่ยอดเยี่ยมที่สุดคือเมื่อฉากหลังเปลี่ยนเป็นสไตล์ Y2K ผสมผสานกับความล้ำของป็อปยุคใหม่ การปรากฏตัวของรุ่นพี่ระดับตำนานและเกิร์ลกรุ๊ปแห่งยุคด้วยเพลง “เหรอ” สร้างความเชื่อมโยงระหว่างเจเนอเรชัน เสียงร้องใสๆ ของ PiXXiE เมื่อประสานเข้ากับความเก๋าของ ZAZA ในเพลง "เลือกได้ไหม" “ติดฝน” สร้างความอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก เป็นการส่งต่อดีเอ็นเอของเกิร์ลกรุ๊ปไทยอย่างลงตัว เคมีข้ามรุ่นผสมผสานกันได้กลมกลืน ไดนามิกของเสียงร้องและการเต้นทำให้ผู้ชมยุค 90s และยุคปัจจุบันร่วมอินไปพร้อมกัน
ภายใต้เสียงหัวเราะและดนตรีที่สนุกสนานคอนเสิร์ตนี้แฝงไว้ด้วยการวิเคราะห์บริบทสังคมไทยอย่างมีนัยสำคัญ คำว่า "เวรี่ไทย" ไม่ได้หมายถึงแค่ผ้าขาวม้า รถตุ๊กตุ๊ก หรือสายไฟรุงรัง แต่คือ "วิถีชีวิตและการปรับตัวของคนไทย" ที่มักจะหาอารมณ์ขันมากลบเกลื่อนความทุกข์ยากเสมอ เหมือนกับที่คนดูฝ่าน้ำท่วมมาเพื่อหัวเราะในฮอลล์แห่งนี้
ยิ่งไปกว่านั้นช่วงท้ายของคอนเสิร์ตคือการทลายกำแพงระหว่าง "ศิลปินกับผู้ชม" (Breaking the Fourth Wall) เมื่อมีการเปิดคลิปวิดีโอที่ป๊อบ ปองกูล โทษตัวเองว่าหมดกระแสจนทำให้ยอดขายบัตรไม่เดิน มันคือภาพสะท้อนของ ความเปราะบางของมนุษย์ (Human Vulnerability) ในยุคอัลกอริทึมครองเมืองที่แม้แต่ศิลปินระดับประเทศก็ยังตั้งคำถามกับคุณค่าของตัวเอง การที่ทั้งคู่กอดกันร้องไห้บนเวทีท่ามกลางทะเลดาวจากแสงแฟลชโทรศัพท์ของผู้ชมจึงไม่ใช่แค่สคริปต์การแสดง แต่คือพิธีกรรมทางอารมณ์ที่เยียวยาทั้งตัวศิลปินที่ได้รับการยืนยันว่าพวกเขายังเป็นที่ต้องการและตัวผู้ชมที่ได้เห็นว่าความอ่อนแอคือเรื่องธรรมดาของชีวิต
"เบิ้ม เบิ้ม Concert ตอน เวรี่ไทย" รอบวันเสาร์ที่ 26 กันยายน ไม่ใช่คอนเสิร์ตที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ แต่คือคอนเสิร์ตที่ "เปี่ยมด้วยชีวิตและจิตวิญญาณที่สุดงานหนึ่ง" มันเต็มไปด้วยรอยแผลจากความกังวล รอยยิ้มจากมุกสด และหยาดน้ำตาแห่งความตื้นตัน สำหรับใครที่ได้ไปร่วมเป็นส่วนหนึ่งในค่ำคืนนั้นสิ่งที่ได้กลับมาไม่ใช่แค่ความสนุก แต่คือพลังใจในการกลับไปสู้ชีวิตต่อในเมืองหลวงอันวุ่นวายแห่งนี้...สมชื่อความ "เบิ้ม เบิ้ม" ที่ตราตรึงใจไปอีกนาน
