เมื่อคลิปกินอาหารไม่ได้มีแค่อาหาร โลกออนไลน์กำลังเปลี่ยนวิธีที่เรามองคอนเทนต์หรือไม่?

จากไวรัลวิดีโอกินอาหารคลีนและเผยให้เห็นภาพเรือนร่างอันเซ็กซี่ของผู้เล่าเรื่องบน TikTok สู่คำถามว่า โลกออนไลน์กำลังเปลี่ยนวิธีการเล่าเรื่องของคอนเทนต์ทุกประเภทหรือไม่ 

ช่วงหลายวันที่ผ่านมาวิดีโอรีวิวอาหารคลีนบน TikTok กลายเป็นกระแสที่ถูกพูดถึงอย่างกว้างขวาง สิ่งที่น่าสนใจคือบทสนทนาส่วนใหญ่ไม่ได้วนเวียนอยู่กับเมนูอาหาร คุณค่าทางโภชนาการหรือร้านที่นำเสนอ หากกลับไปอยู่ที่การจัดองค์ประกอบภาพ มุมกล้องและเรือนร่างของผู้สร้างคอนเทนต์์ผ่านเงาสะท้อนของช้อนจนทำให้เกิดคำถามว่า ผู้ชมกำลังมองอาหารหรือกำลังมองสิ่งอื่นมากกว่ากันแน่ 

อย่างไรก็ดีผู้สร้างคอนเทนต์ทุกคนมีเสรีภาพในการเลือกวิธีนำเสนอผลงานของตัวเอง และความนิยมของคลิปก็สะท้อนว่ามีผู้ชมจำนวนไม่น้อยที่ชื่นชอบรูปแบบดังกล่าว 

แต่เมื่อมองให้ไกลกว่าคลิปไวรัลเพียงคลิปเดียวสิ่งที่เกิดขึ้นอาจกำลังสะท้อนการเปลี่ยนแปลงบางอย่างของโลกออนไลน์นั่นคือ คอนเทนต์ที่เคยมีเนื้อหาเป็นศูนย์กลางกำลังค่อยๆ ให้ความสำคัญกับวิธีดึงดูดสายตามากขึ้นเรื่อยๆ 

มีช่วงเวลาหนึ่งที่คลิปกินอาหารเป็นเพียงคลิปกินอาหาร ผู้คนเปิดดูเพื่อให้รู้ว่าเมนูนั้นอร่อยหรือไม่ ร้านอยู่ที่ไหหรือมีสูตรการทำอย่างไร  

แต่วันนี้อาหารเพียงอย่างเดียวอาจไม่เพียงพอจะทำให้ผู้คนหยุดเลื่อนหน้าจออีกต่อไป ในคอนเทนต์อาหารจำนวนไม่น้อยสิ่งที่ถูกพูดถึงกลับไม่ใช่รสชาติของอาหาร หากเป็นรูปลักษณ์ บุคลิก การแต่งกายหรือเรือนร่างของผู้สร้างคอนเทนต์ จนบางครั้งอาหารที่ควรเป็นตัวเอกกลับกลายเป็นเพียงองค์ประกอบหนึ่งของภาพที่ผู้ชมกำลังจดจำ 

และปรากฏการณ์นี้ก็ไม่ได้เกิดขึ้นเฉพาะกับคอนเทนต์อาหาร 

คอนเทนต์ออกกำลังกายไม่ได้ถูกพูดถึงแค่เทคนิคการฝึก ไลฟ์ขายสินค้าไม่ได้แข่งขันกันเพียงคุณภาพของสินค้า คอนเทนต์ทำกาแฟ ทำขนม หรือแม้แต่การใช้ชีวิตประจำวันต่างก็เริ่มให้ความสำคัญกับการสร้างภาพจำของผู้สร้างมากขึ้นเรื่อยๆ 

ราวกับว่าคอนเทนต์ทุกประเภทกำลังเผชิญโจทย์เดียวกันนั่นคือ จะทำอย่างไรให้ผู้ชมยอมหยุดดูแม้เพียงไม่กี่วินาที 

ในยุคที่ผู้คนเลื่อนผ่านวิดีโอหลายร้อยคลิปต่อวันการแย่งชิงความสนใจกลายเป็นการแข่งขันที่เข้มข้นกว่าเดิม ผู้สร้างคอนเทนต์จึงต้องทดลองวิธีการนำเสนอใหม่ๆ เพื่อทำให้ตัวเองแตกต่างจากคอนเทนต์อีกนับไม่ถ้วนที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอเดียวกัน 

ผลลัพธ์คือหลายครั้งที่วิธีการนำเสนอกลับถูกพูดถึงมากกว่าสิ่งที่กำลังนำเสนอ 

เมื่ออาหารกลายเป็นเพียงองค์ประกอบหนึ่งของภาพ คำถามจึงไม่ใช่ว่าเมนูนั้นอร่อยหรือไม่ แต่คือเรากำลังบริโภคอะไรกันแน่ระหว่างเนื้อหาที่ตั้งใจจะเล่ากับภาพที่ถูกออกแบบมาเพื่อให้เราหยุดมอง 

บางทีสิ่งที่เปลี่ยนไปอาจไม่ใช่แค่คอนเทนต์อาหาร แต่คือวัฒนธรรมของโลกออนไลน์ที่ค่อยๆ ทำให้ทุกคอนเทนต์ไม่ว่าจะเป็นอาหาร กีฬา ความงาม หรือไลฟ์สไตล์ต่างต้องแข่งขันกันด้วยภาษาภาพแบบเดียวกัน นั่นคือการดึงดูดสายตาให้ได้มากที่สุด 

ท้ายที่สุดแล้วประเด็นสำคัญอาจไม่ใช่การตั้งคำถามกับครีเอเตอร์คนใดคนหนึ่ง แต่คือการตั้งคำถามกับวัฒนธรรมการเสพคอนเทนต์ของพวกเราทุกคน 

เพราะตราบใดที่สิ่งซึ่งดึงดูดสายตาได้มากที่สุดยังคงได้รับความสนใจมากที่สุด คอนเทนต์จำนวนมากก็อาจยังคงเดินหน้าไปในทิศทางเดียวกัน และวันหนึ่งเราอาจพบว่าอาหารไม่ได้เป็นเพียงสิ่งเดียวที่ไม่ใช่พระเอกของคลิป แต่เนื้อหาเองก็อาจไม่ใช่พระเอกของโลกออนไลน์อีกต่อไป กลับกลายเป็นเพียงวัตถุประสงค์เพื่อเป็นทางผ่านในการทำคอนเทนต์ประเภทแนวอื่นก็เท่านั้นเอง