กลายเป็นประเด็นถกเถียงบนโลกออนไลน์ หลัง สเตฟาน ฐสิษฐ์ สินคณาวิวัฒน์ อดีตพระเอกและครีเอเตอร์ชื่อดัง หยิบเรื่องคำเรียก LGBTQIA+ มาพูดคุยในรายการ ‘HappyHour โค้ดกับฟาน’ ทางช่อง GoodDayPodcast โดยตั้งข้อสังเกตว่าคำดังกล่าวมีตัวอักษรจำนวนมากและเรียกค่อนข้างยาก พร้อมชวนคิดว่าจะมีคำอื่นที่สั้นและเข้าใจง่ายกว่านี้ได้หรือไม่
ประเด็นดังกล่าวทำให้เกิดความคิดเห็นแตกต่างกัน บางส่วนมองว่าเป็นเพียงการตั้งคำถามเพื่อให้สื่อสารได้ง่ายขึ้น ขณะที่อีกส่วนเห็นว่าคำเรียกเหล่านี้มีความหมายมากกว่าความสะดวกในการออกเสียงเพราะเป็นตัวแทนของอัตลักษณ์ที่แตกต่างกัน
แล้วทำไม LGBTQIA+ จึงมีตัวอักษรมากมาย?
หากย้อนดูความหมาย LGBTQIA+ ไม่ได้เป็นเพียงคำเรียกกลุ่มคนที่มีรสนิยมทางเพศแตกต่างจากคนส่วนใหญ่ แต่ยังครอบคลุมทั้งเลสเบี้ยน (Lesbian) เกย์ (Gay) ไบเซ็กชวล (Bisexual) คนข้ามเพศ (Transgender) เควียร์หรือผู้ที่กำลังค้นหาตัวตน (Queer/Questioning) อินเตอร์เซ็กซ์ (Intersex) และกลุ่มเอเซ็กชวล (Asexual) โดยเครื่องหมาย + ใช้สื่อถึงอัตลักษณ์อื่นๆ ที่ไม่ได้ระบุไว้ในตัวย่อ
การมีตัวอักษรหลายตัวจึงเป็นความพยายามทำให้ผู้คนที่มีประสบการณ์และตัวตนแตกต่างกันได้รับการมองเห็น ไม่ใช่เพียงการสร้างคำศัพท์ให้ยาวหรือซับซ้อนขึ้น
อย่างไรก็ตาม การเรียกให้สั้นลงไม่ใช่เรื่องผิดเสมอไป เพราะองค์กร GLAAD ซึ่งทำงานด้านความเท่าเทียมของผู้มีความหลากหลายทางเพศ ระบุว่าสามารถใช้คำว่า LGBT, LGBTQ หรือ LGBTQ+ ได้ตามความเหมาะสมโดยไม่จำเป็นต้องใช้ตัวย่อที่ยาวที่สุดในทุกสถานการณ์ ส่วนคำว่า Queer แม้จะเป็นคำเรียกรวมที่บางคนเลือกใช้แต่ก็ไม่ได้เป็นคำที่ทุกคนในชุมชนยอมรับ
สำหรับภาษาไทยมีคำว่า ผู้มีความหลากหลายทางเพศ ที่สามารถใช้เรียกรวมได้เช่นกัน แต่หากต้องกล่าวถึงบุคคลใดเป็นการเฉพาะการใช้คำที่เจ้าตัวนิยามตนเองย่อมเหมาะสมกว่าการเลือกคำเรียกแทนโดยไม่สอบถาม
สอดคล้องกับคำแนะนำของสภาการสื่อมวลชนแห่งชาติที่ระบุว่า หากเนื้อหาไม่ได้เกี่ยวข้องกับอัตลักษณ์ทางเพศก็ไม่จำเป็นต้องระบุเรื่องดังกล่าว เพียงเรียกบุคคลนั้นด้วยชื่อก็เพียงพอแล้ว
ท้ายที่สุดประเด็นของสเตฟานอาจไม่ได้มีคำตอบเพียงว่าควรใช้คำสั้นหรือยาว เพราะภาษาสามารถเปลี่ยนแปลงไปตามยุคสมัยได้ และการตั้งคำถามเพื่อเรียนรู้ก็ไม่ใช่เรื่องผิด สิ่งสำคัญคือการรับฟังว่าผู้ที่ถูกเรียกต้องการนิยามตัวเองอย่างไร
เพราะคำเรียกที่สะดวกสำหรับคนพูดอาจไม่ได้เป็นคำที่สะท้อนตัวตนของคนฟังเสมอไป และบางครั้งการเคารพความหลากหลายก็ไม่ได้เริ่มจากการจำตัวอักษรทั้งหมดให้ได้ แต่อาจเริ่มง่ายๆ จากการเรียกใครสักคนในแบบที่เขาอยากให้เรียก
