เคยสงสัยไหมว่าทำไมวาฬสีน้ำเงินถึงได้ตัวใหญ่ขนาดนี้? นอกจากพวกมันจะเป็นสัตว์ที่ใหญ่ที่สุดในโลกแล้ว วาฬสีน้ำเงินยังเป็นสัตว์ที่ตัวใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีมาในโลกอีกด้วย ด้วยความยาวถึง 33 เมตร (108 ฟุต) และหนักเป็น 3 เท่าของวาฬฟินที่ใหญ่เป็นอันดับ 2
งานวิจัยใหม่ล่าสุดได้ระบุถึงบทบาทสำคัญของยีนทั้ง 4 ที่มีบทบาทสำคัญ ซึ่งไม่เพียงแต่ส่งเสริมขนาดร่างกายที่ใหญ่โตของวาฬเท่านั้น แต่ยีนยังปกป้องพวกมันจากความเสี่ยงที่เพิ่มขึ้นของมะเร็งซึ่งมักส่งผลกระทบต่อสัตว์ขนาดใหญ่ โดยยีนที่อยู่ในสัตว์จำพวกวาฬดังกล่าว ได้แก่ GHSR, IGFBP7, NCAPG และ PLAG1
การค้นพบยืน 4 ชนิดที่ทำให้วาฬตัวใหญ่เกิดจากการนักวิจัยศึกษายีนทั้งหมด 9 ชนิด โดย 5 ชนิดเกี่ยวข้องกับ โกรทฮอร์โมน (ฮอร์โมนกี่ยวกับการเติบโต) อีก 4 เกี่ยวข้องกับการที่สัตว์กีบในอันดับ Artiodactyls ที่แม้จะอาศัยอยู่บนบกแต่มีความเกี่ยวข้องกับวาฬและมีร่างกายใหญ่โต
นักวิจัยต้องการตรวจสอบบทบาทของยีนเหล่านี้ในวาฬ 19 สายพันธุ์ รวมถึงวาฬยักษ์ 7 ตัวที่ถูกจัดประเภทว่าเป็นวาฬที่มีความยาวมากกว่า 10 เมตร รวมถึงวาฬสเปิร์ม วาฬหัวคันศร วาฬสีเทา วาฬหลังค่อม วาฬเพชฌฆาตแปซิฟิกเหนือ วาฬฟิน และวาฬสีน้ำเงิน
สำหรับยีนทั้ง 2 กลุ่มนี้ นักวิจัยสามารถระบุได้ว่ามียีน 4 ชนิดที่เกี่ยวข้องกับวาฬ โดยยีน GHSR และ IGFBP7 อยู่ในกลุ่มโกรทฮอร์โมนหรืออินซูลิน ส่วนยีน NCAPG และ PLAG1 นั้นมาจากกลุ่มสัตว์มีกีบ ด้วยเหตุนี้ นักวิจัยจึงสรุปได้ว่าปัจจัยเหล่านี้เป็นส่วนประกอบสำคัญ 4 ประการที่ทำให้วาฬขนาดใหญ่เติบโต แต่ 2 ใน 4 ของยีนเหล่านี้อาจมีอิทธิพลต่อความเสี่ยงต่อการเกิดโรคของสัตว์เหล่านี้
“มีเรื่องตลกว่าวาฬเกิดมาพร้อมโรคมะเร็งและไม่สามารถดำรงอยู่ได้…พวกมันตัวใหญ่เกินไป” วินเซนต์ ลินช์ จากมหาวิทยาลัยบัฟฟาโล นิวยอร์ก ซึ่งไม่ใช่ผู้เขียนงานวิจัยชิ้นนี้ กล่าวกับ New Scientist
ดูเหมือนว่าปลาวาฬจะถูกกำหนดมาให้เป็นโรคมะเร็ง นอกจากพวกมันจะตัวโตจนมีขนาดมหึมาแล้ว พวกมันยังมีชีวิตอยู่ได้นานอีกด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่งวาฬหัวคันศรนั้นซึ่งพวกเขาเชื่อว่าเป็นหนึ่งในสัตว์ที่มีอายุยืนยาวที่สุดในโลก โดยอายุขัยสูงสุดยาวนานกว่า 2 ศตวรรษ ด้วยอายุและขนาดนี้อาจเป็นปัจจัยเสี่ยงของการเกิดมะเร็ง
ทั้งยีน GHSR และ IGFBP7 จากโกรทฮอร์โมน/อินซูลินอาจยับยั้งความเสี่ยงมะเร็งในปลาวาฬ เพราะยีน GHSR มีอิทธิพลต่อวัฏจักรของเซลล์ (มะเร็งเป็นโรคที่เกิดขึ้นเมื่อเซลล์แบ่งตัวอย่างควบคุมไม่ได้และแพร่กระจายไปยังเนื้อเยื่อรอบข้าง) ในขณะที่ IGFBP7 นั้นสามารถยับยั้งมะเร็งได้หลายชนิด และนี่อาจเป็นสาเหตุว่าทำไมวาฬในมหาสมุทรจึงตัวใหญ่และดูเหมือนว่ามันจะปราศจากการคุกคามของมะเร็งด้วย
ผลการวิจัยชิ้นนี้ถูกตีพิมพ์ลงในวารสาร Scientific Reports
งานวิจัยใหม่ล่าสุดได้ระบุถึงบทบาทสำคัญของยีนทั้ง 4 ที่มีบทบาทสำคัญ ซึ่งไม่เพียงแต่ส่งเสริมขนาดร่างกายที่ใหญ่โตของวาฬเท่านั้น แต่ยีนยังปกป้องพวกมันจากความเสี่ยงที่เพิ่มขึ้นของมะเร็งซึ่งมักส่งผลกระทบต่อสัตว์ขนาดใหญ่ โดยยีนที่อยู่ในสัตว์จำพวกวาฬดังกล่าว ได้แก่ GHSR, IGFBP7, NCAPG และ PLAG1
การค้นพบยืน 4 ชนิดที่ทำให้วาฬตัวใหญ่เกิดจากการนักวิจัยศึกษายีนทั้งหมด 9 ชนิด โดย 5 ชนิดเกี่ยวข้องกับ โกรทฮอร์โมน (ฮอร์โมนกี่ยวกับการเติบโต) อีก 4 เกี่ยวข้องกับการที่สัตว์กีบในอันดับ Artiodactyls ที่แม้จะอาศัยอยู่บนบกแต่มีความเกี่ยวข้องกับวาฬและมีร่างกายใหญ่โต
นักวิจัยต้องการตรวจสอบบทบาทของยีนเหล่านี้ในวาฬ 19 สายพันธุ์ รวมถึงวาฬยักษ์ 7 ตัวที่ถูกจัดประเภทว่าเป็นวาฬที่มีความยาวมากกว่า 10 เมตร รวมถึงวาฬสเปิร์ม วาฬหัวคันศร วาฬสีเทา วาฬหลังค่อม วาฬเพชฌฆาตแปซิฟิกเหนือ วาฬฟิน และวาฬสีน้ำเงิน
สำหรับยีนทั้ง 2 กลุ่มนี้ นักวิจัยสามารถระบุได้ว่ามียีน 4 ชนิดที่เกี่ยวข้องกับวาฬ โดยยีน GHSR และ IGFBP7 อยู่ในกลุ่มโกรทฮอร์โมนหรืออินซูลิน ส่วนยีน NCAPG และ PLAG1 นั้นมาจากกลุ่มสัตว์มีกีบ ด้วยเหตุนี้ นักวิจัยจึงสรุปได้ว่าปัจจัยเหล่านี้เป็นส่วนประกอบสำคัญ 4 ประการที่ทำให้วาฬขนาดใหญ่เติบโต แต่ 2 ใน 4 ของยีนเหล่านี้อาจมีอิทธิพลต่อความเสี่ยงต่อการเกิดโรคของสัตว์เหล่านี้
“มีเรื่องตลกว่าวาฬเกิดมาพร้อมโรคมะเร็งและไม่สามารถดำรงอยู่ได้…พวกมันตัวใหญ่เกินไป” วินเซนต์ ลินช์ จากมหาวิทยาลัยบัฟฟาโล นิวยอร์ก ซึ่งไม่ใช่ผู้เขียนงานวิจัยชิ้นนี้ กล่าวกับ New Scientist
ดูเหมือนว่าปลาวาฬจะถูกกำหนดมาให้เป็นโรคมะเร็ง นอกจากพวกมันจะตัวโตจนมีขนาดมหึมาแล้ว พวกมันยังมีชีวิตอยู่ได้นานอีกด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่งวาฬหัวคันศรนั้นซึ่งพวกเขาเชื่อว่าเป็นหนึ่งในสัตว์ที่มีอายุยืนยาวที่สุดในโลก โดยอายุขัยสูงสุดยาวนานกว่า 2 ศตวรรษ ด้วยอายุและขนาดนี้อาจเป็นปัจจัยเสี่ยงของการเกิดมะเร็ง
ทั้งยีน GHSR และ IGFBP7 จากโกรทฮอร์โมน/อินซูลินอาจยับยั้งความเสี่ยงมะเร็งในปลาวาฬ เพราะยีน GHSR มีอิทธิพลต่อวัฏจักรของเซลล์ (มะเร็งเป็นโรคที่เกิดขึ้นเมื่อเซลล์แบ่งตัวอย่างควบคุมไม่ได้และแพร่กระจายไปยังเนื้อเยื่อรอบข้าง) ในขณะที่ IGFBP7 นั้นสามารถยับยั้งมะเร็งได้หลายชนิด และนี่อาจเป็นสาเหตุว่าทำไมวาฬในมหาสมุทรจึงตัวใหญ่และดูเหมือนว่ามันจะปราศจากการคุกคามของมะเร็งด้วย
ผลการวิจัยชิ้นนี้ถูกตีพิมพ์ลงในวารสาร Scientific Reports
