ประเทศไทยมีกฎหมายการแข่งขันทางการค้าเพื่อป้องกันไม่ให้เอกชนรายใหญ่ใช้อำนาจเหนือตลาดเอาเปรียบคู่แข่ง มีกติกาห้ามฮั้ว ห้ามกีดกัน ห้ามใช้อำนาจตลาดอย่างไม่เป็นธรรม และมีคณะกรรมการการแข่งขันทางการค้า หรือ กขค. ทำหน้าที่รักษาสนามแข่งขันแต่มีคำถามหนึ่งที่แทบไม่ถูกถามอย่างจริงจัง ถ้าคนที่ทำให้การแข่งขันไม่เป็นธรรมไม่ใช่เอกชน แต่เป็น ‘รัฐ’ เอง ใครจะกำกับรัฐ?

ตลาดอีคอมเมิร์ซไทยในช่วงทศวรรษที่ผ่านมาไม่ได้เติบโตขึ้นจากความต้องการของผู้บริโภคเพียงอย่างเดียว แต่ถูกหล่อหลอมด้วยสงครามทุนมหาศาล แพลตฟอร์มยักษ์จากต่างชาติใช้กลยุทธ์ตั้งค่า GP (Gross Profit หรือค่าคอมมิชชัน) ให้เป็นศูนย์หรือต่ำมากในช่วงแรก พร้อมอุดหนุนส่วนลดและค่าส่งฟรีอย่างหนัก เพื่อแย่งชิงทั้งผู้ซื้อและผู้ขายเข้ามาสร้างฐานให้หนาแน่น แล้วค่อยขึ้นค่า GP เมื่อตลาดล็อกแล้ว กลยุทธ์นี้เปลี่ยนโครงสร้างตลาดและการแข่งขันของไทยอย่างสิ้นเชิง

การเปลี่ยนผ่านสู่เศรษฐกิจดิจิทัลของประเทศไทยไม่ควรถูกวัดจากจำนวนแอปพลิเคชันของรัฐ จำนวนเสาสัญญาณ 5G หรือจำนวนประชาชนที่ซื้อขายสินค้าผ่านแพลตฟอร์มอีกต่อไป เพราะในสายตาขององค์การเพื่อความร่วมมือทางเศรษฐกิจและการพัฒนา หรือ OECD เศรษฐกิจดิจิทัลไม่ใช่โครงการด้านเทคโนโลยี แต่เป็นโครงสร้างพื้นฐานใหม่ของประเทศที่เชื่อมโยงตั้งแต่การทำงานของรัฐบาล การแข่งขันทางธุรกิจ การไหลเวียนของข้อมูล ทักษะแรงงาน ความมั่นคงปลอดภัย ไปจนถึงสิทธิของประชาชนในโลกดิจิทัล